2067 Anno Boeddha

Gelukkig 2011, hoewel wij al in 2067 leven volgens de locale maankalender! Hopelijk zijn alle ledematen in tact gebleven. Dit keer vanuit Nepal nieuws over multireligieuze feestdagen, gangsters, energie en andere huishoudelijke zaken.

Stille nacht

Zoals jullie wellicht hebben meegekregen was het weer Kerstmis en Oud en Nieuw. In dit Boeddhistische / Hindoeïstische land kregen we niet echt de Kerstsfeer te pakken, maar op Eerste Kerstdag hebben we wel een verdomd goede poging gedaan. In het huis van een andere VSO-er hebben wij buitenlanders ons verzameld en in dat bonte internationale gezelschap hebben we zelfs meegedaan aan het Kerstliederen zingen (Karel: sorry pap)! En de über-Christelijke Oegandezen brachten zegeningen. Halleluja!

Tweede Kerstdag 2010 markeerde de start van het 33^ste levensjaar van Dorieke, dus dat moest gevierd worden. Na een voedzaam ontbijt van bananentaartjes met kaarsjes onthulde Karel zijn goed bewaarde verrassingsactiviteit: van een berg afspringen! Maar dan met hulpmiddelen. Pokhara schijnt een van de beste plekken in de wereld te zijn om te paragliden, dus dat zijn we dan ook maar gaan doen. De mensen van Frontiers Paragliding hebben ons een berg op gebracht en daar zijn we na een korte maar goede instructie met instructeur aan ons vastgeketend begonnen. Het feit dat we niet meteen daalden maar juist stegen nam veel van de initiële angst weg en daarna was het vooral genieten. Briljante uitzichten, roofvogels die met je meevliegen, op het laatst zelf sturen (eitje)... Dorieke had een bijzondere verjaardag. Wat het nog extra schwung gaf is het feit dat ze door de turbulentie een beetje misselijk werd en op 2000m hoogte heeft gekotst! Hulde! En de arme Nepalees op de berg onder haar vraagt zich nog steeds af wat voor immense vogel dat geweest moet zijn. Gelukkig kon ze daarna wel gewoon genieten. Zie ook onze nieuwjaarswens.

Op 30 december begon het Boeddhistische nieuwe jaar en voor die gelegenheid heeft Dhiraj (huisbaas) ons meegenomen naar een tempel om te zien hoe ze dit in Nepal vieren. Minder vuurwerk, minder alcohol, maar wel lang in de rij staan om een zegen van de oppermonnik te krijgen. En ondertussen heel gezellig doen met elkaar onder heel veel vrolijke vlaggetjes. Ons eigen Nieuwjaar hebben we in ons huis gevierd met wat mensen. Dit was tevens de eerste keer dat we later dan half elf naar bed zijn gegaan (half twee, woehoe!). En hoe kan je 2011 beter beginnen dan met een vrolijke Oegandees, zelfgemaakte aardappelsalade en een fles Bagpiper?

Gangsta's paradise

Onze wijk is een rustige woonwijk met mooie huizen, straatverlichting en goede geasfalteerde wegen. Welcome to Suburbia zou je zeggen. Wanneer wij locals vertellen dat we in Laligurans Tol wonen is echter de eerste reactie 'Laligurans Tol? LG Group!'. Eerst dachten we aan de Nepalese afsplitsing van een Koreaans chaebol, maar het bleek wat anders te zijn. LG Group is de naam van een heuse straatbende ('gang') en wel de meest beruchte van Pokhara. Echte gangsters dus. Wij waren hier in eerste instantie niet persé blij mee. Navraag leerde echter dat het gaat om verveelde rijkeluiskindjes, meestal achtergelaten bij opa en oma terwijl papa en mama in dienst van het Britse leger elders in de wereld vertoeven. Uit verveling en geïnspireerd door gelegenheidsfilosofen als 50 Cent en Eminem gingen deze tieners zich groeperen en verzonnen ze een gangnaam. Wat ze vooral doen is ruzie zoeken met andere verveelde tieners uit andere wijken waar een soortgelijke samenscholing heeft plaatsgevonden. Daarnaast schijnen ze ook wel eens te worden ingezet als knokploeg bij overheidsaanbestedingen in dienst van een locale bouwer die wil voorkomen dat anderen zich inschrijven. Mocht Ballast Nedam dus om werk verlegen zitten... Maar goed, niets om je zorgen over te maken, met name omdat de gemiddelde tiener hier tot onze heupen komt en vooral veel giechelt. Net als zoveel zaken in dit land is ook het concept van gangsters het gewoon net niet en tot op heden vooral schattig. Knock on wood.

Power to the people

Nepal heeft geen fossiele brandstoffen als olie en gas, maar reikt in hoogte van 0m in het zuiden tot 8000m in het noorden. Daarom is Nepal naast Brazilië in potentie de grootste producent van hydro-elektriciteit in de wereld. In potentie, want ondanks het feit dat er al aardig wat waterkrachtcentrales zijn, sluimert de bouw van grote projecten al jaren. Dit voornamelijk als gevolg van het weinig aantrekkelijke investeringsklimaat door politieke instabiliteit en corruptie. Daarbij komt dat de energie die nu wordt opgewekt voor een groot deel wordt verkocht aan buurlanden China en India. Daar is nou eenmaal meer te verdienen. Tel daar bevolkingsgroei en stijgende energieconsumptie per capita door 'ontwikkeling' (televisies, wasmachines, mobiele telefoons, internet, auto's etc.) bij op, en je komt al snel tot de simpele conclusie dat de vraag naar energie het aanbod overstijgt. De briljante oplossing voor dit probleem die de overheid biedt is 'loadshedding'. Dit betekent dat er slechts op gezette tijden elektriciteit beschikbaar is. Deze tijden verschillen per plaats en week. Onze wijk heeft deze week bv. 11 uur loadshedding (= geen elektriciteit) per dag. Vandaag gaat het licht als het goed is om 18.00u weer aan. Hiervoor worden schema's in locale kranten gepubliceerd, maar deze worden zo vaak veranderd dat je beter maar gewoon kan afwachten. Loadshedding moet voor lagere energieconsumptie zorgen, maar dit is een farce. Alle grote energieverbruikers (industrie en bedrijven) gebruiken generatoren zodat ze 24/7 energie hebben. Deze generatoren draaien op olie die geïmporteerd moet worden en daarmee duurder en vuiler is dan zelf geproduceerde waterkracht. Een simpelere oplossing zou zijn om waterkracht eerst voor het eigen land te gebruiken en het restant te verkopen, maar blijkbaar is het Nepalese energiebedrijf geen economisch aantrekkelijke afnemer. Het voordeel van deze opgelegde energieschaarste is dat menselijke inventiviteit voor alternatieven zorgt. Zonnepanelen en biogas komen sterk op. Helaas is Nepal nog te arm om het echt booming te laten zijn, maar de energietoekomst van dit land is - zoals het nu lijkt - grotendeels duurzaam. Ondertussen gaan wij vrolijk richting de 16 uur loadshedding per dag vanaf februari, om tijdens de moesson (= water = energie) weer vanaf nul op te bouwen.

Spetter pieter pater

Ons huis is - je zou bijna zeggen natuurlijk - aangesloten op de algemene waterleiding. De watervoorziening in Nepal is echter niet heel betrouwbaar en kent ook nog seizoensinvloeden. Vandaar dat veel mensen een watertank hebben om in ieder geval altijd over water te kunnen beschikken. Wij dus ook. Er loopt een pijp naar een 4000 liter reservoir dat achter ons huis staat; onze watervoorraad. Vandaar uit wordt het met een andere pomp naar twee kleinere reservoirs op het dak gepompt. Vervolgens zijn die reservoirs aangesloten op 3 zonnepanelen waar het water doorheen stroomt en opwarmt, om vervolgens in nog een vierde reservoir terecht te komen dat ons van warm water voorziet. Een zwak punt van onze wijk is dat waterdruk zo laag is dat je een pomp nodig hebt om het in het reservoir achter ons huis te krijgen. Karel is zo'n pomp dus gaan kopen met Dhiraj, onze huisbaas en nieuwe vriend. Eerste horde genomen. De tweede horde kwam als een verrassing. Want, naast het hierboven beschreven loadshedding kent onze wijk ook watershedding: watervoorziening op gezette tijden. Aan ons dus de taak om op de tijden wanneer de schema's van loadshedding en watershedding elkaar overlappen de pomp tevoorschijn te halen en als een dolle water te pompen. En dit alles uiterst waakzaam, want het is illegaal om een pomp te hebben. Want, zo redeneert het Nepalese waterleidingbedrijf, anders wordt er veel te veel water verbruikt en er is al zo weinig. Dit is nogal een reactieve strategie, want er is voldoende water beschikbaar in Nepal. De distributie wordt vooral door lokale politieke issues belemmerd. Feit is echter dat je zonder pomp simpelweg geen water krijgt, dus iedereen heeft zo'n ding. Wij kijken erg uit naar een onvermijdelijke discussie met een werknemer van het waterbedrijf, waarin we in ons beste Nepali proberen uit te leggen dat zonder (illegale) pomp niemand water zouden hebben en hij daarom werkloos zou zijn.

Hoewel wat lastig is het toch vooral een luxeprobleem. We zien ook veel vrouwen (nooit mannen) water uit de goot scheppen en kleren wassen in stroompjes. Wij hebben het lang niet slecht. Maar het relativeert wel als water ineens niet meer vanzelfsprekend is. Wij doen dus ook voortaan de kraan dicht tijdens het tandenpoetsen en Karel douchet zelfs veel minder lang!

Overige zaken

Karel is voor de tweede keer oom geworden! Linde werd op 28 december 2010 geboren en is natuurlijk geweldig;

We hoeven niet meer gebukt in de bus te staan, want we hebben mountain bikes gekocht;

Een Nepalees met een Duits accent is vreemd, zo niet verontrustend;

Blijkbaar komen niet alle smsjes aan;

Internetverbinding met Chateau Momo is aanstaande;

Dorieke is bijna niet meer 'in between jobs' en start dan toch echt met werken in de week van 10 januari;

Staren is hier heel normaal, ook als je je e-mail aan het bijwerken bent. Ree: dank voor de foto van Valencia, zeven Nepalezen hebben inmiddels een levenslang trauma opgelopen;

We hebben eindelijk een koelkast! Kijken hoe nuttig dat gaat zijn met 8 uur stroom per dag;

Alle 5 boeken in de Hitch Hiker's Guide to the Galaxy reeks in twee weken uitlezen doet vreemde dingen met een mans hersens. Vreemd, maar wel lekker. Adventure, excitement and wild things!

Tot zover, onze wereld draait door en we horen graag hoe hard die van jullie gaat.

Oost west...

Terwijl Nederland gebukt gaat onder hevige sneeuwval hebben wij weer het nodige meegemaakt in het land van bergen en Boeddha. Om te relativeren: hier rijden ook geen treinen.

Forget Kathmandu

Na bijna drie weken de smog van Kathmandu te hebben geïnhaleerd werd het tijd om de grote stad achter ons te laten. Iedereen van onze VSO-groep ging naar zijn of haar werkgebied en wij dus ook. Op naar Pokhara, waar we met Theresa (61 jaar, Filippijnen, soort kloon van Imelda Marcos met minstens zoveel schoenen), Innocent (30 jaar, Oeganda, kent een rustig tempo, beweert zelf van chocolade te zijn en ja, hij heet echt Innocent), Petra (38 jaar, Nederland, die kan dit lezen dus daar zullen we geen kwaad woord over zeggen ;-) ) de taalcursus voortzetten. Nadat we al onze bagage op de jeep hadden gebonden en onszelf erin hadden gepropt vertrokken we slechts een uur achter op schema richting Pokhara. De rit gaat door een prachtig landschap, waar we extra lang van konden genieten met een gemiddelde snelheid van 40km per uur door files en haarspeldbochten. Maar na 5 uur werden de hooggespannen verwachtingen waargemaakt: wat een briljant uitzicht. Het is alsof achter de redelijke vlakke stad die Pokhara heet een enorme ansichtkaart is geplakt met daarop de hoogste en mooiste bergen van de wereld. De foto's spreken wat dat betreft voor zich. Daarbij ligt Pokhara ook nog aan een vrij groot meer wat het als vakantiebestemming compleet maakt. Dat uit zich in een kleine versie van backpackersmekka Thamel in Pokhara, genaamd Lakeside. Maar het is vooral ook rustiger! Pokhara kent bredere straten (soms zelfs met trottoir), minder vuilnis, verkeer en straathonden en frisse lucht. Heerlijk! Wel een omslag ten opzichte van de hectiek van Kathmandu. Pokhara is heel mellow; Jack Johnson zou zich hier bijna vervelen. Bijna, want ook Jack zou zich wel aan het brede scala van outdoor sportmogelijkheden wagen. Paragliding, mountainbiken, bergbeklimmen, raften, kayakken, het kan hier allemaal. Eerste indruk: niet schlecht!

Back to reality

Wanneer je Lakeside inrijdt staat er een groot bord met 'Tourist area' en een uitleg in Nepalees wat dat inhoudt: verboden herrie en rotzooi te maken en optyfen als je hier niets te zoeken hebt. Vice versa zie je buiten Lakeside bijna geen buitenlanders. Als je door de toeristenbubbel heen prikt zie je dezelfde karakteristieken van dit ontwikkelingsland die we in Kathmandu ook al hebben gezien: groot verschil tussen arm en rijk waarbij armoede de regel is, brakke infrastructuur en toenemende vervuiling. Maar ook dezelfde vriendelijke mensen en de nodige winkels en industrie. Pokhara geldt als de tweede stad van Nepal en heeft goed geboerd door het toerisme. Voor Nepalese begrippen gaat het hier dus best goed. Voor ons is het prettig dat Pokhara in al onze basisbehoeften (behalve borrelnoten) kan voorzien en meer dan dat. Zonnepanelen zijn hier alom aanwezig op huizen, vooral om water te verwarmen.

Verder kent deze stad een grote populatie Gurkha soldaten. Dit zijn hardcore huurlingen - meestal afstammend van de Gurung stam - die in dienst van het Britse leger zijn en tot op de dag van vandaag wereldwijd worden ingezet. Het verhaal gaat dat de Britten tijdens de oorlog met Nepal (1814-1816) dusdanig onder de indruk zijn geraakt van de vechtlust van deze mannen en hun kromme messen dat ze daarna ingehuurd werden. Dat heeft de Gurkha's geen windeieren gelegd, want met een Brits salaris ben je behoorlijk vermogend in Nepal. Veel Gurkha's verhuizen naar Groot-Brittannië en houden een huis in hun thuisland aan voor familie en af en toe voor zichzelf. En voor buitenlanders, zo zal verderop in dit bericht blijken.

Community of hope

Laten we niet vergeten waar dit hele avontuur om draait: de wereld een beetje verbeteren. Dorieke heeft haar nieuwe werkgevers inmiddels ontmoet. Erg leuke jonge mensen die helaas een erg naar virus met zich meedragen. En het bijzondere is dat zij in plaats van zelfmedelijden te hebben en te wachten tot het virus hen in de greep krijgt, ze allemaal de strijd aan zijn gegaan om mensen met HIV te ondersteunen en te leren positief in het leven te blijven staan en hun omgeving bewust te maken dat mensen met HIV, gewoon mensen zijn. Erg bijzonder om straks met zo'n groep te mogen werken. Waarschijnlijk wordt de startdatum eerste week van januari. Beide organisaties (Friends of Hope en Community Support Group) hebben ons geholpen bij het zoeken naar een huis, en met succes zoals verderop toch echt zal blijken. Achterop de scootert zijn we heel Pokhara doorgecrossed, een ervaring op zich.

En omdat Dorieke's toekomstige collega's ook gewoon Nepalezen zijn, vinden ze ons vooral heel groot en praten ze het liefst Nepali met ons, en dan in een heeeel hoog tempo... Tja, na 4 weken taalles moet je dat toch ook gewoon kunnen begrijpen!?

Sweet home Pokhara

We hebben inmiddels een huis of neugen bezichtigd en tot eergisteren was het of te duur of te erg. Mooiste was nog wel de begane grond pal naast het locale buurthuis waar drie keer per week bruiloften, begrafenissen en andere evenementen worden georganiseerd, 'sometimes with local instruments'. Zo kan je dus vanuit je slaapkamerraam kijken hoe tante Krishna wordt gecremeerd terwijl alle neven en nichten je pyjama bewonderen. Op zich erg goed voor de integratie, maar wellicht dat we nog even verder kijken. En dat loont. Want... eergisteren hebben we dan toch eindelijk ons droomhuis en jullie nieuwe vakantiebestemming gevonden!

In de befaamde wijk Laligurans Tol in Pokhara kunt u vanaf heden terecht voor thee en koffie in ons bescheiden stulpje. Compleet met uitzicht op het Anapurna gebergte, in goede staat achtergelaten door de Gurung familie die nu in Groot-Brittannië woont. Voor de liefhebbers hebben we naast twee 'normale' toiletten ook een hurktoilet. U bent van harte welkom in Chateau Momo!

Overige zaken

Wij vermoeden inmiddels dat geslachte dieren bewerkt worden met een gasbrander om de laatste haartjes van de huid te schroeien;

Sinterklaas heeft ook Nepal aangedaan, vergezeld door een Oegandese Zwarte Piet;

Er is een kwade genus die alle menukaarten in Lakeside heeft gemaakt, met daarop dezelfde wirwar aan gerechten (van Italiaans tot Chinees tot Amerikaans tot Israëlisch tot zelfs Nepalees) en dezelfde spelfouten;

Karel mag lesgeven aan de universiteit;

Ze rijden hier in theorie links;

Er wordt beachvolleybal gespeeld in Nepal! Geheel per toeval waren we tijdens de lunchstop van onze rit van Kathmandu naar Pokhara getuige van een heus beachvolleybaltoernooi! Met één veld aan een rivierbedding en een belabberd niveau. We denken eraan volgend jaar weer eens samen te gaan spelen;

We zijn alweer op en weer naar Kathmandu geweest. Een 2-daagse conferentie over HIV/AIDS in het Nepali volgen bleek echter nog iets te ambitieus;

Vijf graden zonder verwarming is ook best koud;

Karaoke is overal en altijd een daverend succes;

Zelfs onze taaldocent weet niet hoe je 'goeiendagschotel' in het Nepali vertaalt.

Dat was het weer even vanuit Nepal. Jullie veel succes gewenst bij het verbreken van het Kerst-pin-en-schrans-record. In blijde verwachting van jullie reacties groeten wij jullie!

Inburgeren

Sabalaai namaste! Twee weken Nepal alweer. Duizend-en-één indrukken waarvan we er een paar zullen delen. De eerste cultuurschok is de heftigste, dus bereid je voor op een lang bericht. En vergeet natuurlijk niet de foto's te bekijken!

Omgevingsinvloeden

We hebben ons kampement opgeslagen in de wijk Lainchour, vlakbij backpackersmekka Thamel. Ons guesthouse neemt het smelten van de poolkappen serieus en heeft zich daarom de ambitieuze naam Pacific Guesthouse aangemeten. We hebben WiFi als de stroom het doet, een groot maar hard bed, 56 tv-kanalen (waarvan 51 Nepali of Hindi, opkanaal 37 is 24/7 een mediterende bebaarde hindoe in z'n oranje onderbroek in beeld, briljant) en meestal warm water. Al met al prima. Hier huisvest VSO standaard haar vrijwilligers de eerste weken, dus het is een grote internationale vrijwillige familie. En Karel. Wij volgen onze inburgeringcursus met 10 anderen uit Australië, Canada, Oeganda, VS, GB, Kenia, India, Filippijnen en natuurlijk Nederland. De agenda is lekker vol geweest afgelopen weken. 's Ochtends 4 uur (!!) taalles in groepjes van 3 (we zijn opgesplitst), 's middags worden onze hersenen lekker doorgespoeld met VSO-informatie en cultuur workshops, en 's avonds meestal sociale verplichtingen of de stad verkennen. Tussendoor drinken we heel veel thee (we konden gelukkig al vrij snel thee zonder yakmelk bestellen). We mogen niet klagen over het weer (20 graden en zonnig overdag, 5 graden 's nachts), dus dat doen we ook niet.

Brave New World

Het is duidelijk dat Kathmandu het epicentrum van alles is in Nepal. Alle bedrijvigheid, overheid en ontwikkeling (of verwesterlijking) concentreert zich hier. Kathmandu strekt zich uit over wat een van de grootste valleien ter wereld schijnt te zijn en groeit als kool. We hebben dan ook nog weinig anders gezien dan stad. Wat opvalt is dat er geen duidelijke geografische segregatie is van arm en rijk; mooie nieuwbouwflat naast huisjes van golfkarton, bankgebouw naast vuilnisbelt met bewoners, Landrover geparkeerd tussen geiten en straathonden en ga zo maar door. Maar er zijn dus wel degelijk erg grote verschillen tussen arm en rijk (Nepal's Gini coëfficiënt is 47). Dit komt deels voort uit het kastenstelsel wat officieel is afgeschaft in 1969, maar cultureel nog lang niet is uitgewist. Op macroniveau kent Nepal vier kasten; van hoog naar laag Brahmin, Chhetri, Baishya en Sudra, welke zijn gekoppeld aan achternamen. Het gros van de huidige machthebbers in de regering is Brahmin, ook binnen de Maoïstische partij. Naar voornaam is Karel ook Brahmin (Kharel) en Dorieke's achternaam valt binnen de Baishya, dus Karel is ver beneden zijn stand getrouwd. Gelukkig zijn we voor Nepalese begrippen allebei gewoon onreine rundetende stinkbuitenlanders, dus is dit totaal geen issue in onze relatie.

YakDonald's of MacMoMo

Een Big Mac zit er niet in voorlopig, want er staat levenslang op het doden van een koe. Ze hebben hier overigens wel een KFC, wat als duurder restaurant te boek staat. Verder vind je hier om de 10 meter een eettentje. Standaarditems: thee (chiyaah), linzen (daal), rijst (bhat), curryprut met en zonder vlees (diverse benamingen) en ... MOMO's!! Wij horen u denken 'Momo's?'. Jazeker, momo's. Dit is de Tibetaanse variant van dimsum en overal verkrijgbaar in Kathmandu. Google en u zult verlicht worden. Tot nu toe onze lokale favoriet. Naast de lokale eettentjes waar je prima voor minder dan 1 Euro per persoon kan eten, stikt het ook van de iets duurdere toeristenspots (met o.a. Illy en Lavazza) waar je relaxed kan zitten en digitaal surfen. Het verbaast ons enigszins dat draadloos internet alom aanwezig is. Niet hele snelle verbindingen, maar toch. Digitale ontwikkeling kent beduidend minder barrières dan die van de echte wereld. Om de hoek van ons guesthouse bevindt zich de centrale yoghurtfabriek van Kathmandu, waar je naast prima yoghurt ook goede lassi's kan halen (milkshakes, geen honden). We kunnen daarom gelukkig nog steeds ontbijten met yoghurt-fruit-cruesli. Daarnaast hebben we ons volledig aangepast aan Nepalees dieet, waar onze magen tot nu toe geen weerstand aan bieden. Karel is dus nog steeds niet afgevallen.

Fear and loathing in Kathmandu

We krijgen in Thamel vaker drugs aangeboden dan langs een gemiddelde gracht in A'dam. Hash, coke, viagra, pure ether, you name it. Maar het gaat wel heel gemoedelijk en niet opdringerig. Hash roken is niet ons ding, hash rennen daarentegen... Er bestaat wereldwijd zoiets als de Hash House Harriers; een club expats (en een paar locals) die in het kader van sportieve verbroedering in hun respectievelijke woonplaatsen wekelijks een parcours uitzetten om samen te rennen (voor een uitgebreide omschrijving: http://en.wikipedia.org/wiki/Hash_House_Harriers). Zo ook in Kathmandu (de Himalayan Hash House Harriers). We hebben op de Malediven al kennis gemaakt met Hashing en dat beviel. Daarom hebben we ons ook vol enthousiasme in het Nepalese Hashing gestort. Het was net wat anders; waar we op de Malediven over geasfalteerde wegen een vlak parcours aflegden, hebben we net buiten Kathmandu 13km tussen rijstvelden, door rivieren, heuvel op en heuvel af gerend. Dat alles onder de bezielende leiding van een psychopathische versie Sean Connery. Maar daarna was er gelukkig het vertrouwde pils, wat een hoop goedmaakte. Tevens onze eerste ontmoeting met het leven buiten de stad gehad, wat (letterlijk) een verademing is in vergelijking met de drukte en luchtvervuiling van Kathmandu.

Politiek en Prinsjesdag

Nepal's politieke situatie is zacht gezegd onrustig. We zullen daar ook wel regelmatig iets over te zeggen hebben. Daarom ter inleiding nu Nepal's politieke geschiedenis in vogelvlucht. Heb je hier geen behoefte aan, sla onderstaand stuk dan over.

Voor het één land werd bestond het uit diverse kleine koninkrijkjes met verschillende heersende dynastieën. In 1769 wist Prithvi Narayan Shah het op gewelddadige wijze tot één land te smeden en begon de Shah-dynastie. In 1814 kwam men op het lumineuze idee om land van India af te pakken en ging Nepal de strijd aan met het toen grootste en machtigste rijk op aarde: dat van de Britten. Nepal verloor. Overigens pas na 2 jaar. De Britten wisten niet zo goed wat ze met Nepal en al haar rare bergen aan moesten, dus beperkte men zich tot het installeren van een resident om de Shah's in de gaten te houden. Nepal is dus nooit gekolonialiseerd, waar men erg trots op is. Na de verloren oorlog wilde Nepal lange tijd niets met het buitenland te maken hebben. Eigenlijk is Nepal tot 1990 een gesloten koninkrijk geweest, met uitzondering van de periode 1951-1975, toen toeristen (bergbeklimmers en hippies) werden toegelaten. Na 1990 werd langzaam ruimte gegeven aan democratie en voerden Maoïstische rebellen een zware strijd teneinde communisme in Nepal te introduceren. Op 1 juni 2001 tekende een van de zwartste bladzijden uit de Nepalese geschiedenis zich af, toen de kroonprins in beschonken toestand 10 familieleden en zichzelf uitmoordde, inclusief zijn vader en moeder. Oomlief werd koning. In 2006 werd de vrede getekend tussen de Maoïsten en regering. 2008 markeerde het einde van de monarchie en Nepal werd een federale democratische republiek met een Maoïstische president. Die een jaar later weer aftrad. Tot op heden proberen veel partijen een regering te vormen wat langzaam, heeeeeeeeeeel langzaam vordert.

Laatste tijd zat iedereen te wachten tot het budget officieel werd goedgekeurd door het parlement zodat er dingen geregeld kunnen worden. Dat zou afgelopen week moeten gebeuren: Prinsjesdag in Nepal. Dat gebeurt ook met een koffertje zoals in Nederland. Alleen werd de minister van financiën hier in het parlement besprongen door zijn Maoïstische collega's waarbij de koffer bruut werd ontvreemd. Maar goed, de koffer is inmiddels weer terug en het budget is er door. Gelukkig hebben jullie Jan-Kees de Jager, die wel aardig kan brassen gokken we.

Overige zaken

Yak kaas smaakt naar een mix van Emmenthaler en plastic;

Brits onderzoek wijst uit dat geen enkele Nepalees voldoet aan de eisen voor de vacature van projectmedewerker Budget Europe;

Karel heeft wellicht weer een baan bij een bank;

Zijn er nog analisten in Rotterdam?

's Avonds worden hier geslachte varkens, geiten en kippen bewerkt met een gasbrander, waarom is ons niet duidelijk;

Everest pils is van hoge kwaliteit;

In Thamel zien we veel cafés zich profileren als 'bar with shower'. We vermoeden dat dit de Nepalese variant is op Chinese kappers en Thaise pingpongshows;

Er werken ook mensen uit conflictgebieden (Mindanao!) als volunteer in Nepal;

De lama's in Nepal zijn helemaal niet zo grappig;

Afsluitend

That's all for now. 1 december rijden we naar Pokhara, waar we de taalcursus voortzetten en op zoek gaan naar passende woonruimte. In blijde verwachting van jullie reacties groeten wij jullie!

Telefoonnummers

Kort berichtje. We zijn weer mobiel bereikbaar! Dus, lekker bellen en smsen. Country code voor Nepal is +977, onze volledige nummers zijn:

Dorieke: +977 9802801114

Karel: +977 9801300107

Tijdsverschilmet Nederlandis 4 uur en 45 minuten (ja dat is vreemd, daarover later wellicht meer).

Has ta!

Geland

We zijn er. En onze bagage ook. Tip voor emigrerende mensen: houd je aan de bagagerestricties. En als je 3x23kg per persoon mee mag nemen, bedenk dan ook dat je dat moet kunnen dragen. En vlieg NIET via Heathrow. Een korte vluchtbeschouwing.

Nadat we in Schiphol onze netjes ingepakte koffers om moesten pakken tot ze allemaal <23kg wogen (schoenen in gitaartas), kwamen aan op terminal 5 van Heathrow. Bagage niet doorgeboekt. Fuck. Bagage van band. Fuckfuck. Trein naar terminal 3, dan een andere trein naar terminal 4. Zonder karretjes. Fuckerdefuck. Maar misschien is 11 stuks bagage à 120kg ook wel wat veel...

Op Heathrow werd onze dag goedgemaakt door de Jet AIrways dame aan de incheckbalie die was geimponeerd door ons karma en onze lengte. Plaatsen met beeeeeeeeeeeeenruimte. Woehoe! Dehli ging soepel, vanuit het vliegtuig keurig zicht op het Himalaya gebergte, inclusief Anapurna en Mt. Everest. En dat is echt wauw. Kom je vanuit Dehli, ga dan links in het vliegtuig zitten. In Kathmandu werden we keurig opgewacht door Sushila van VSO en behangen met bloemenslingers. Who needs Hawaii.

Inmiddels zitten we nu 3 dagen in het Pacific Guest House, hebben we alle andere nieuwe (en oude) VSO vrijwilligers ontmoet en onze eerste voettochtendoor Kathmandu gemaakt. Het is hier prima weer (25 graden), voor ons guesthousespelen ze badminton, er zijn geen verkeersregels, declaxon is het primaire communicatiemiddel en je hoeft niet persé heel veel trekking spullen mee te nemen aangezien ze hier alles verkopen. Ook veel geiten en vuilnis op straat. Nog geen yaks. Karel's eerste business plan is in duigen gevallen, want YakDonalds bestond al (gesloten wegens gebrek aan hygiene).

Taal wordt lastig, maar we kunnen al thee zonder melk bestellen. En tottien tellen. Alleen is tien Nepali voor drie. Mensen zijn supervriendelijk, maar misschien verandert die indruk nog als we ze kunnen verstaan. Maandag begint 3 weken taalcursus in Kathmandu, daarna reizen we begin december al door naar Pokhara om daar de taalcursus tot einde jaar verder te volgen. We gaan dus eerder dan verwacht naar Pokhara,en dat isheel relaxed.

Kortom: veel indrukken die voornamelijk goed zijn. En we hebben er zin an. Namaste!

Dank en eerste contactgegevens

Wij gaan er bijna vandoor! We hebben nog wat handige informatie, maar we willen ook nog even terugblikken op het afscheidsfeest afgelopen zaterdag.

Damn, dat er zoveel mensen in ons huis passen... Maar het was een fantastisch afscheidsfeest! Ook al dreigde het bier om 22.45u op te raken, hebben we het toch tot 6.00u 's ochtends kunnen redden met de laatste strijders.

Wehopen dat we iedereen de aandacht hebben kunnen geven die ze verdienen, maar bij deze allemaal hartelijk dank voor KaDo's,sfeer, mooieherinneringen, langskomintenties, huwelijksfelicitaties, de verraste blikken daaraan voorafgaand, zeep, lege dozen, 2,5 dimensionaal Twister en al het andere wat deze lijst nog langer zou maken.

Tevens kunnen wij jullie feliciteren, want jullie staan nu te boek als deelnemers aan de eerste flashmob op Nepalese muziek ooit. Jan Kooijman zou trots op jullie zijn. En wij zijn dat ook. En nu gaan we vliegen.

Bijgaand op veler verzoek de contactgegevens voor zover bekend. Eerste twee maanden zitten we in Kathmandu, vanaf januari in Pokhara. Voornaamste nieuwsbron zal ons reisblog worden, hier kan je je e-mailadres opgeven en dan ontvang je bericht zodra wij iets plaatsen. Facebooken LinkedIn zijnook altijd handig. Keep in touch!

E-mail Karel:[email protected]

E-mail Dorieke:[email protected]

Telefoon in Nepal:Nog te bepalen

Blog Karel:http://karelnierop.blogspot.com

Postadres Nepal
(tevens adres VSO Nepal)

Dorieke Looije
c/o VSO Nepal
P.O. Box 207
Sanepa
Kathmandu,
Nepal
Phone: 00977-1-5541469
Fax: 00977-1-5524743
E-mail: [email protected]

Namaste!

Dat zeggen ze in Nepal voor hallo en goeiendagschotel. Voor ons is dat boeiend omdat we hebben besloten ...

...2 JAAR IN NEPAL TE GAAN WONEN!

Op 10 november 2010 vertrekken we en kunnen we ons tegoed doen aan hoge bergen, rijst, curry, linzen, yakmelk, yak op de BBQ, Sherpawerpen, olifanten, tijgers en Brahmanen. En hopelijk verbeteren we de wereld ook wat.

Feitelijk zijn we nu werkloos en gaan we in een ontwikkelingsland wonen. Dat belooft dus wat. Reden te meer om ons digitaal te blijven volgen. En dat doe jehier! Dus zet dit blog in je Favorieten en meld je aan om op de hoogte te blijven van nieuwe berichten.